ساعت 3:30 دقيقه بامداد جهت خوردن سحري به رستوران مي روم خيلي شلوغ است در دومين اتاق از اتاقهاي تودرتوي رستوران مي نشينم و بعد از صرف كامل سحري ساعت 4:15 دقيقه بامداد به اتاق مي روم و بلافاصله به خواب مي روم و وقتي بيدار مي شوم ناباورانه ساعت 1:10 دقيقه ظهر را شاهدم چشمانم را با دستانم مي مالم دوباره به ساعت نگاه مي كنم اشتباه نمي كنم ساعت را درست خوانده ام و ساعت حوالي 1:15 دقيقه ظهر است نه تنها كه نماز صبح به قضا رفته است بلكه وقت نماز جماعت ظهر نيز جهت حضور در حرم منتفي شده است با خودم كلنجار مي روم و خودم را سرزنش مي كنم و لكن چه سود، اين هم از بركات بازار ابوسفيان در ماه مبارك رمضان و سير و سياحت تجاري تا ساعت 3:30 دقيقه بامداد!! 

بالاخره هر گناهي را بايد توجيه كرد و من هم آشكارا اشتباهات خودم را متوجه بازار مي كنم و كاسه كوزه هاي قصورات خود را سر بازار ابوسفيان مي شكنم اين را مي گويند پر رويي محض !!

 تا ساعت 4:15 دقيقه بعدازظهر در اتاق مشغول تنظيم و تدوين يادداشتهاي سفر هستم بعد وضو گرفته به حرم مي روم قضاي نماز صبح را مي خوانم و بعد از لحظاتي درنگ كه شايد يك ربعي طول مي كشد نماز ظهر و عصر را نيز مي خوانم و منتظر نماز مغرب مي مانم واقعيتش اينست در لحظاتي كه درنگ مي كنم محو عظمت و ابهت يار هستم و در تفكر حاشيه هائي كه ما را از رسيدن به يار مانع مي شود و اگر هم مانع نشود حركت ما را كند مي كند از جمله مسئله ساعت اذان مغرب و افطار است كه ما نمي توانيم همزمان و همراه با بقيه روزه داران در حرم افطار كنيم و واقعاً گيج و سر در گم مي شويم براي من و شايد براي خيلي هاي ديگر مسئله است كه چرا ما به افق عربستان در مكه نيت مي كنيم و حتي يك روز قبل از ايران روزه مي گيريم و لكن موقع افطار نمي توانيم با افق عربستان و ساعت افطار آنها افطار بكنيم بحث بر سر اين نيست كه ما ده دقيقه بيشتر نمي توانيم تحمل كنيم و تأمل كنيم و آنگاه افطارمان را بكنيم بلكه بحث بر سر اين است كه در ميان آن همه افطار كننده همزمان و در يك ساعت مشخص زير سوال مي رويم و به جاي آنكه در آن لحظات روحاني افطار كنيم آن هم در مكه و در كنار كعبه و حضور معنوي و الهي و آسماني داشته باشيم اين جزئيات تمام فكر و ذكرمان را مي گيرد و مانع حضورمان در درگاه الهي مي شود و عده اي هم چپ چپ به ما نگاه ميكنند و من از يك ساعت مانده به اذان و موقع افطار تمام فكر و ذكرم معطوف اين مسئله است و اگر امروز هم نتوانم موقع افطار حضور واقعي در پيشگاه حضرت دوست پيدا كنم ناچاراً از فردا بايد فكر ديگري كرد…

ادامه دارد